دوره 8، شماره 29 - ( 1394 )                   جلد 8 شماره 29 صفحات 117-141 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

pourazimi S. Why Was Aref Qazvini Isolated? (A Study Based on the Recently Discovered Documents about Aref’s Relationship with his Contemporary Writers). LCQ. 2015; 8 (29) :117-141
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-29-6490-fa.html
پورعظیمی سعید. دلایل انزوای عارف قزوینی براساس مناسبات او با معاصرانش. نقد ادبی. 1394; 8 (29) :117-141

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-29-6490-fa.html


دانشگاه تربیت معلم
چکیده:   (2610 مشاهده)
روابط عارف قزوینی در جایگاه «شاعر ملی ایران» با برخی از نامدارترین چهره‌های عصر خویش و فراز و نشیب این مناسبات و دگرگونی آرای عارف درباره‌ی برخی از آنها، روحیات و عقاید او را به روشنی آینگی می‌کند. بدبینی، سوءظن، واکنش‌های عصبی و پرخاشگرانه که با حساسیت و صداقت بسیار در آمیخته، اساس شخصیت و مواجهه‌ی عارف با دیگران را شکل می‌دهد؛ هم از این روست که دوستی‌ها و دشمنی‌های عارف گذرا و متزلزل است و موجبات انزوا و مردم‌گریزی او از یک سو و آزردگی و کدورت دوستانش از سوی دیگر را فراهم می‌آورد. بر این‌همه باید روحیه‌ی انقلابیِ یک‌سونگر و میهن‌پرستی بی‌مرزِ عارف و نگاه اغراق‌آمیزِ حاصل از این اندیشه‌ها را نیز افزود که منشِ دشمن‌تراش او را تشدید کرده است. این مقاله از خلال نامه‌ها، خاطرات و دیگر نوشته‌های عارف، آرای او را درباره‌ی حسن تقی‌زاده، اشرف‌الدین گیلانی، احمد کسروی، ملک‌الشعرای بهار، وحید دستگردی و رضاخان بیان می‌دارد و ریشه‌های نزاع و خصومت میان عارف و آنان را به بحث می‌گذارد و از این رهگذر علل تنهایی و انزوای محبوب‌ترین شاعر عصر مشروطه در دهه‌ی پایانی زندگی‌اش را عیان می‌کند.            
متن کامل [PDF 301 kb]   (1170 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۳/۸/۲۹ | پذیرش: ۱۳۹۴/۱/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۴/۵/۳
* نشانی نویسنده مسئول: همدان

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code