دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 Politics of Pen in the novel Nun wa al-Qalam by Al-Ahmad سیاستِ قلم در رمان نون و القلم آل‌احمد 28439 10.48311/lcq.2026.108617.0 FA عنایت اله دارائی دانش آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه علامه طباطبائی تهران 0000-0002-2433-2654 Journal Article 2025 08 24 This study aims to examine the ways in which political issues, identities, and discourses are represented in Nūn wa al-Qalam by Jalal Al-e Ahmad. The central question concerns the types of identities and discourses that the novel foregrounds, marginalizes, or negates, as well as the linguistic and narrative mechanisms through which these representations are produced. To this end, the research employs Critical Discourse Analysis, drawing on the theoretical frameworks of Norman Fairclough and James Paul Gee. The findings indicate that the novel, by highlighting the rise and decline of leftist movements within the socio-political context of the author’s era, structurally links all forms of governance to violence, oppression, repression, corruption, exploitation and relations of domination. Within this framework, negative and dysfunctional identities—including state agents, Qalandars or leftists, and clerics aligned with power—appear more frequently than positive and constructive ones and are predominantly depicted as reproducers of hegemonic structures. The new educated middle class, as well as sages and scholars, are also severely criticized for their role in sustaining power relations. The discourse analysis demonstrates that Nun wa al-Qalam, through its simultaneous critique of monarchic-modernist discourse and Marxist leftist discourse, articulates a narrative that opposes the status quo and all forms of established authority. The novel’s dominant discourse is grounded in a notion of “return to the self” and a form of cultural nativism intertwined with Shi‘i elements such as resistance, uprising, martyrdom, and the messianic figure of the Twelfth Imam. Within this discourse, writing and the pen این پژوهش با هدف تحلیل چگونگی بازنمایی مسائل، هویت‌ها و گفتمان‌های سیاسی در رمان نون و القلم اثر جلال آل‌احمد انجام شده است. پرسش اصلی مقاله آن است که این رمان چه نوع هویت‌ها و گفتمان‌هایی را برجسته، حاشیه‌ای یا نفی می‌کند و سازوکارهای زبانی و رواییِ تولید این بازنمایی‌ها چیست؟ بدین منظور، از رویکرد تحلیل گفتمان انتقادی با تمرکز بر الگوهای نظری نورمن فرکلاف و جیمز پل جی بهره گرفته شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رمان با برجسته‌سازی فرایند ظهور و افول جنبش‌های چپ در بستر اجتماعی ـ سیاسی عصر نویسنده، تمامی اشکال حکمرانی را به‌طور ساختاری با خشونت، بیداد، سرکوب، فساد، استثمار و مناسبات سلطه گره می‌زند. در این چارچوب، هویت‌های منفی و ناکارآمد- اعم از عوامل حکومتی، قلندران یا چپ‌گرایان و روحانیان وابسته به قدرت- در مقایسه با هویت‌های مثبت و سازنده، بسامد بالاتری دارند و عمدتاً در مقام بازتولیدکنندگان نظم سلطه معرفی می‌شوند. همچنین، طبقۀ متوسط جدید و تحصیل‌کرده و حتی حکیمان و دانشمندان، به سبب ایفای نقش در تداوم ساختار قدرت، مورد نقد شدید قرار گرفته‌اند. تحلیل گفتمانی نشان می‌دهد که نون و القلم با نقد هم‌زمان گفتمان سلطنت‌طلبِ مدرنیسم و گفتمان چپ مارکسیستی، روایتی معارض با وضع موجود و هر شکل از قدرت مستقر ارائه می‌کند. گفتمان مرکزی رمان، بر مبنای «بازگشت به خویشتن» و نوعی اصالت‌گرایی بومی است که با مؤلفه‌های تشیع، نظیر مقاومت، قیام، شهادت و امام زمان (عج) درهم‌آمیخته است. قلم در این گفتمان، شأنی قدسی و رسالتی می‌یابد و کارکرد آن، افشاگری در برابر سازوکارهای ستم و دفاع

دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 Analysis of the Novel ‘Elephant in the Darkness’ from the Perspective of Genre Conventions تحلیل رمان تریلر جنایی فیل در تاریکی از منظر قواعد ژانر 28440 10.48311/lcq.2026.116766.82700 FA سیدرسول سعادت راد دانشجوی دکتری دانشگاه خوارزمی محمد پارسانسب استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0002-3161-8706 تقی پورنامداریان استاد زبان و ادبیات فارسی، پژوهشکده ادبیات، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 02 Genre studies investigate the structural function of literary forms in reproducing or contesting dominant discourses. This theoretical framework elucidates the author’s degree of adherence to or deviation from conventional norms; neglecting it inevitably hinders a full understanding of the work’s relationship with literary tradition. The approach proves particularly significant in detective fiction—a genre governed by strict formal rules—where the examination of structural and generic patterns distinguishes simple repetition of formulaic devices from genuine artistic innovation. Through such analysis, the author’s engagement with form becomes a foundation for comprehensive interpretation.<br><br>The Crime Thriller Elephant in the Darkness, written by Ghasem Hasheminejad, exemplifies a detective novel that meticulously observes the conventions of its genre and thus warrants close scholarly scrutiny. Employing a genre‑analytical perspective, this study explores the harmony between the novel’s structural design and its thematic conception. Hasheminejad achieves a sophisticated coordination between generic features and content, constructing a coherent system in which overt and underlying elements interact organically. His rigorous compliance with crime‑thriller conventions—such as archetypal characterization, systematic clue arrangement, the psychological portrayal of the detective, depictions of violence and fatalism, and pursuit sequences—enables the communication of a unified thematic vision. Moreover, the incorporation of genre‑specific atmosphere, descriptive precision, and symbolic objects reinforces central motifs and guides readers through the narrative’s progression.<br><br>Ultimately, Elephant in the Darkness demonstrates how adherence to formal conventions can coexist with creative individuality, affirming the genre’s potential for profound literary expression beyond mere repetition. مطالعات ژانری، کارکرد ساختاری قالب‌های ادبی را در بازتولید یا نقد گفتمان مسلط مورد پرسش قرار می‌دهد؛ این چارچوب تحلیلی، وفاداری یا گسست نویسنده از سنت‌های معمول را در سطح بنیادین آشکار می‌سازد و بی‌توجهی به آن، فهم رابطۀ اثر با سنت ادبی را تقلیل می‌دهد. به‌ویژه در رمان جنایی، که مبتنی بر قراردادهای سخت‌گیرانه است، کاوش در ساختارهای گونه‌شناسانه امکان تفکیک میان تکرار کلیشه‌ها و ابداعات ساختاری نویسنده را فراهم می‌آورد، تا از این رهگذر، بهره‌گیری او از فرم به منزلۀ زیربنایی برای فهم عمیق‌تر اثر سنجیده شود. رمان تریلر جنایی فیل در تاریکی نوشتۀ قاسم‌هاشمی‌نژاد از جمله رمان‌های پلیسی مطرحی است که قواعد ژانر را به‏درستی رعایت کرده، و از این حیث، شایستگی مطالعه و تحلیل‎ علمی دقیق را داراست. در این مقاله کوشیده‌ایم با رویکرد تحلیلِ ژانری این اثر، هماهنگی میان اجزا و فرم را در راستایِ القای مفهوم و معنا نشان دهیم. در این رمان، هماهنگی میان مشخصه‎های ژانری و درونمایۀ داستان به شکلی چیره‌دستانه و با مهارت صورت گرفته‎است و اجزا و عناصر آشکار و پنهان متن با یکدیگر در تعامل و تفاهم قرار دارند. به‎علاوه، هاشمی‎نژاد، قواعدِ ژانر تریلر جنایی مانند خلق شخصیت‌های ژانری، چینش سرنخ‌ها، شخصیت‌پردازی کارآگاه، نمایشِ خشونت و تقدیرگرایی و تعقیب‌وگریز را به‎خوبی رعایت کرده‏است تا درونمایه و پیامی واحد را به خواننده القا کند. هم‎چنین نویسنده برای تأکید بر درونمایه‌ای خاص، عناصر ژانری، فضاسازی، توصیفات و اشیای تأییدکننده را در داستان جا می‌دهد تا خواننده را در پیشبرد داستان با خود همراه کند.

دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 Decentralization of Postmodern Discourse from Grand Narratives in the Works of Mohammad Hassan Shahsavari مرکزیت‌زدایی گفتمان پسامدرن از کلان‌روایت‌ها در آثار محمدحسن شهسواری 28441 10.48311/lcq.2026.116943.82705 FA نگین علی نقیان جوزدانی زبان و ادبیات فارسی/دانشکده ادبیات و علوم انسانی/دانشگاه شهیدبهشتی/تهران/ایران/ 0009-0009-1527-4796 قدرت اله طاهری زبان و ادبیات فارسی/دانشکده ادبیات و علوم انسانی/دانشگاه شهیدبهشتی/تهران/ایران/ 0000-0003-0928-5148 شهریار منصوری زبان و ادبیات انگلیسی/ دانشکده ادبیات و علوم انسانی/دانشگاه شهیدبهشتی/تهران/ایران/ 0000-0002-9497-8311 Journal Article 2025 10 10 The postmodern decentralization of metanarratives is not limited to the text but has expanded into a discursive space with a hybrid approach ranging from text to social practice. Therefore, postmodern fictions can be studied as a complex of discursive practices at various levels concerning different types of metanarratives. This research attempts, by moving away from case studies and drawing inspiration from Moretti’s “distant reading” method and Fairclough's three-dimensional model of discourse, to critique the "discursive space" of Mohammad Hassan Shahsavari's works and to delineate its relationship with various metanarratives at the three levels of text, discursive practice, and social practice. The results indicate that the manifestation of decentralization is more prominent in the text than in the other levels. On the other hand, the balance of the communicative network has somewhat distanced itself from the absolute centrality of one of the three elements: author-text-reader. However, attention to the active role of the reader remains less pronounced. Furthermore, at the social level, although confrontational actions against the metanarratives of the literary and political establishments are observed, overall, not only Shahsavari and his works but also his readers, due to their social position, are still in the captivity of believing in many types of metanarratives and are unable to transcend them. مرکزیت‌زدایی پسامدرنیسم از کلان‌روایت‌ها، تنها منحصر به متن نیست؛ بلکه در فضایی گفتمانی با رویکردی ترکیبی از متن تا عمل اجتماعی گسترده شده‌است. بنابراین، داستان‌های پسامدرن می‌توانند به عنوان مجموعه‌ای از کنش‌های گفتمانی در سطوح مختلف نسبت به انواع کلان‌روایت‌ها مطالعه شوند. در این پژوهش کوشش شده‌است با فاصله گرفتن از مطالعات موردی و با الهام گرفتن شیوۀ دورخوانی مورتی و الگوی سه بعدی گفتمان فرکلاف، «فضای گفتمانی» آثار محمد حسن شهسواری نقد و نسبت آن در سه سطح متن عمل گفتمانی و عمل اجتماعی با انواع کلان‌روایت‌ها، ترسیم شود. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد بروز مرکزیت‌زدایی از متن نسبت به سطوح دیگر پررنگ‌تر است. از طرفی تعادل شبکۀ ارتباطی تا حدودی میان عناصر سه‌گانۀ نویسنده ـ متن ـ خواننده از مرکزیت مطلق یکی از آنها فاصله گرفته‌است؛ اما همچنان توجه به کنش فعالانۀ خواننده ضعیف‌تر است. همچنین در سطح اجتماعی اگرچه نسبت به کلان‌روایت‌های نهاد ادبی و سیاسی کنش‌های تقابلی مشاهده می‌شود؛ اما در مجموع نه تنها شهسواری و آثارش؛ بلکه خوانندگان او نیز با توجه به موقعیت اجتماعی‌شان هنوز در اسارت باور به بسیاری از انواع کلان‌روایت‌ها نمی‌توانند از آنها عبور کنند و همچنان مواردی چون مردسالاری، ارزش‌های دینی و خانوادگی و سنت را تقویت می‌کنند، البته با در نظر گرفتن این تفاوت که در مجموع کنش نسبت به این نوع کلان‌روایت‌ها در میان خوانندگان دانشگاهی به دلیل اتکای نظری آنان بر «متن» کمرنگ‌تر است؛ در حالی که در میان اهالی مطبوعات این مسأله تا حدودی متعادل‌تر است.

دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 Classification and Pathology of Articles Written on Kashf al-Mahjub by Hujwiri طبقه‌بندی و آسیب‌شناسی مقاله‌های نوشته شده دربارۀ کشف‌المحجوب هجویری 28442 10.48311/lcq.2026.118003.82720 FA سلمان ساکت گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد. محمد غلامی گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد. Journal Article 2025 11 28 This essay aims to answer the following questions by examining all publications in Persian-language journals concerning Hujwiri and his work Kashf al-Mahjub: 1. What approaches exist in articles related to Kashf al-Mahjub? 2. Which approach has the highest frequency, and what are the reasons for it? 3. What are the most important achievements of key articles in each approach? 4. What are the primary shortcomings and flaws in these studies? Up to the fall of 1404 solar (approximately October 2025), there are 114 articles in this field, ranked by frequency as follows: 1. Research on specific topics in Kashf al-Mahjub, 2. Literary criticism and theory, 3. On Kashf al-Mahjub and Hujwiri, 4. Influences received and exerted by Kashf al-Mahjub, 5. Textual criticism, 6. Examination of narrative elements, and 7. Stylistics. The publication of Mahmoud Abedi's edition of Kashf al-Mahjub in 1383 solar (2004 CE) appears to be a key factor in drawing researchers' attention to the book.The method employed in this study is descriptive-analytical and critical. The examination and analysis of the articles are based on components such as main theme, approach, critique of strengths and weaknesses, influence from prior sources, and the presence of new and original insights.The final section of this essay is devoted to the pathology of the published articles. The most significant weaknesses include repetition of content, failure to uphold scholarly integrity, publishing the same article with identical structure and content in two journals, lack of sufficient coherence, absence of clear conclusions, and mere descriptive presentation. این جستار بر آن است تا با بررسی هر آنچه دربارۀ هجویری و کشف‌المحجوب او، در مجلّات فارسی‌زبان منتشر شده است، به این پرسش‌ها پاسخ دهد: 1. چه رویکردهایی در مقاله‌های مرتبط با کشف‌المحجوب وجود دارد؟ 2. بسامد کدام رویکرد بیشتر بوده و علت آن چیست؟ 3. مهم‌ترین دستاوردهای مقالات مهم هر رویکرد چه بوده است؟ 4. مهم‌ترین آسیب‌ها و ایرادهایی که در این پژوهش‌ها وجود دارد، کدام است؟ مجموع مقاله‌ها در این حوزه تا پایان پاییز 1404ش، ۱۱۴ عنوان است که به ترتیب بسامد، دربرگیرندة این رویکردها بوده است: 1. تحقیق دربارۀ موضوعی خاص در کشف‌المحجوب، 2. نقد و نظریة ادبی، 3. دربارة کشف‌المحجوب و هجویری، 4. تأثیرپذیری و تأثیر‌گذاری کشف‌المحجوب، 5. متن‌‌شناسی، 6. بررسی عناصر داستانی و 7. سبک‌شناسی. به‌نظر می‌رسد انتشار تصحیح محمود عابدی از کشف‌المحجوب در سال 1383ش، از جمله عوامل مهمِ توجه پژوهشگران به این کتاب به شمار می‌رود. روش ما در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی و انتقادی است. همچنین بررسی و تحلیل مقاله‌ها، بر اساس مؤلفه‌هایی مانند: مضمون اصلی،‌ رویکرد، نقد و بررسی نقاط قوت و ضعف، تأثیرپذیری از منابع پیشین و داشتن نکته یا نکته‌های جدید و بکر صورت گرفته است. بخش پایانی این جستار به آسیب‌شناسی مقاله‌های نوشته شده اختصاص یافته است. مهم‌ترین ضعف و کاستی آنها عبارت‌اند از: تکرار مطالب، رعایت نکردن اصل امانت‌داری در پژوهش، چاپ یک مقاله با ساختار و محتوای یکسان در دو مجله، نداشتن انسجام کافی و نداشتن نتیجه‌گیری مشخص و ارائة توصیف صرف.

دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 Manifestations of Iconic Syntax in Persian Free Verse Poetry: A Study Based on Richard Cureton’s Theoretical Framework جلوه‌های نحو تصویری در شعر آزاد فارسی: مطالعه‌ای بر اساس چارچوب نظری ریچارد کرتن 28443 10.48311/lcq.2026.118017.82721 FA محمد جواد برقعی زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0002-8886-7690 ارسلان گلفام زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران حیات عامری زبانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2025 12 02 Iconic syntax provides a functional framework for exploring how different kinds of iconicity are realized in the syntactic structures of poetry. First introduced by Cureton (1980) to explain how the conceptual content of a clause can align with its syntactic form, this model can serve as a productive basis for studies of Persian poetics. Using this framework, the present study examines manifestations of iconic syntax in 104 poems of modern Persian free verse through a descriptive–analytical approach. The corpus include three collections: Hofreha (Holes) by Garous Abdolmalekian, Fifty-Three Love Lyrics by Shams Langeroudi, and Laughing in a Burning House. Each poem was analyzed clause by clause in two stages: first by identifying the conceptual content, and then by describing its syntactic configuration. The spatial and temporal relations between these two levels were assessed in the light of Cureton’s typology of iconicity. The findings reveal that spatial and structural relations between syntax and content often take the form of icons of existence, complexity, spatial contiguity, and disorder. Likewise, the temporal icons identified can be categorized as occurrence, temporal contiguity, movement, and intrusion. The boundaries between these types of icons and their modes of representation are often fluid; analyzing iconicity in poetry, therefore, involves tracing how intertwined formal and semantic layers interact to create converging perceptual effects on the reader. نحو تصویری چارچوبی نقش‌گرایانه برای مطالعۀ اقسام تصویرگونگی در ساختارهای نحوی شعر است. این چارچوب توسط کرتن (1980) به هدف شناسایی سازوکارهای هماهنگ‌سازی محتوای بند با ساختارهای نحوی معرفی شده است و می‌تواند دستمایۀ مطالعات شعرشناسی در زبان فارسی قرار گیرد. در همین راستا، پژوهش حاضر کوشیده است با تکیه بر این چارچوب، جلوه‌های نحو تصویری را به روش توصیفی _ تحلیلی در 104 شعر معاصر فارسی در قالب آزاد بررسی کند. این آثار مجموعاً شامل سه دفتر «حفره‌ها» نوشتۀ گروس عبدالملکیان، «53 ترانه عاشقانه» به قلم شمس لنگرودی، و «خندیدن در خانه‌ای که می‌سوخت» اثر شهرام شیدایی می‌شود. بدین منظور تحلیل هر یک از اشعار به تفکیک واحد نحوی «بند» در دو مرحله، ابتدا از منظر محتوای مفهومی، و سپس از بٌعد ساختار نحوی انجام شد. همچنین نسبت‌ فضایی _ زمانی این دو سطح (محتوای مفهومی بند و ساختار نحوی) در تطابق با اقسام تصویرگونگی در نظام‌وارۀ کرتن ارزیابی شد. یافته‌های این پژوهش نشان داد که در آثار مزبور روابط فضایی و حجمی میان صورت نحوی و محتوا در قالب تصاویر وجود، پیچیدگی، همجواری فضایی و آشفتگی قرار می‌گیرد. به‌علاوه، تصاویر زمانی را می‌توان ذیل دسته‌های رخداد، همجواری زمانی، حرکت و مداخله‌ طبقه‌بندی کرد. مرز میان اقسام تصویر و شیوه‌های بازنمایی آن همواره روشن و قطعی نیست و تحلیل آن‌ در شعر معطوف به تبیین لایه‌های درهم‌تنیده‌ای است که در سطح صوری و معنایی بر یکدیگر انطباق می‌یابد و از جنبه‌های ادراکی متفاوتی بر مخاطب اثر می‌گذارند.

دانشگاه تربیت مدرس فصلنامه نقد ادبی 2008-0360 19 74 2026 04 21 From Imitation to Plagiarism: Rethinking the Problem of Expressive Ownership in the Greco-Roman Tradition از تقلید تا سرقتِ ادبی؛ بازاندیشیِ مسئله‌ی مالکیّتِ سخن در سنّتِ یونان و روم باستان 28444 10.48311/lcq.2026.118320.82726 FA حمزه کفاش دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0003-1585-8563 Journal Article 2025 12 14 The modern concept of plagiarism is grounded in assumptions such as the ownership of ideas, authors’ rights, and individual originality—assumptions that cannot be readily projected onto the literary and rhetorical traditions of ancient Greece and Rome. Adopting a historical–conceptual approach, this article seeks to demonstrate that what was discussed in antiquity under the rubric of theft or appropriation did not concern the seizure of ideas or themes, but rather the improper use of another’s expression, style, and mode of discourse. Within this framework, imitation (mīmēsis / imitation) was not regarded as a reprehensible practice; on the contrary, it constituted the core of educational, rhetorical, and literary systems and was considered a necessary condition for the formation of the orator and the poet. By examining Greek writings on inventions, pseud-epigraphy, literary criticism, and educational treatises, and subsequently analyzing the views of Roman theorists, the article shows that the boundary between legitimate imitation and literary theft in the classical tradition is aesthetic and ethical rather than juridical. Finally, by focusing on style, authorial intention, and creative reworking, the article argues that “plagiarism” in antiquity was understood less as a violation of intellectual property than as a failure of creative imitation and an inability to achieve expressive individuality مفهومِ «سرقتِ ادبی» در معنایِ مدرن آن، بر پیش‌فرض‌هایی چون مالکیّتِ ایده، حقوقِ مؤلّف و اصالت فردی استوار است؛ پیش‌فرض‌هایی که به سادگی نمی‌توان آن‌ها را به سنّت‌های ادبی و بلاغیِ یونان و رومِ باستان تعمیم داد. این مقاله با رویکردی تاریخی-مفهومی می‌کوشد نشان دهد که آن‌چه در جهانِ باستان ذیلِ عنوانِ سرقات مورد بحث قرار می‌گرفت، نه ربایشِ ایده یا مضمون، بلکه بهره‌گیریِ ناروا از بیان، سبک و صورتِ گفتارِ دیگران بود. در این چارچوب، تقلید / میمِسیس (μίμησις/imitation) نه تنها امری نکوهیده تلقی نمی‌شد، بلکه هسته‌ی نظامِ آموزشی، رتوریکی و ادبیِ را تشکیل می‌داد و شرطِ لازمِ پرورش سخنور و شاعر به شمار می‌رفت. مقاله با بررسیِ ادبیّاتِ یونانی مانند رساله‌های آموزشی، خطابه‌ها و سپس با تحلیلِ دیدگاه‌های نظریه‌پردازانِ رومی، نشان می‌دهد که مرزِ میانِ تقلیدِ مشروع و سرقتِ ادبی در سنّتِ کلاسیک، مرزی زیبایی‌شناختی و اخلاقی است، نه حقوقی. سرانجام، با تمرکز بر مفهومِ سبک، نیّت مؤلف و بازآفرینیِ خلاق، مقاله استدلال می‌کند که «سرقتِ ادبی» در جهانِ باستان بیش از آن‌که نقضِ مالکیّتِ فکری باشد، نشانه‌ی شکست در تقلیدِ خلاق و ناتوانی در تحققِ فردیّتِ سبکی است.