دانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221the common function of metaphor and plot construction based on a combination of incongruous constituents in POLE RICOEUR thought esاستعاره و پیرنگ در اندیشۀ پل ریکور72618561FAمرتضی بابکمعیناستاریار- دانشگاه ازاد واحد مرکزJournal Articleکارکرد ِ مشترکِ استعاره و پیرنگ سازی مبتنی بر ترکیب عناصر نامتجانس در اندیشۀ ریکور چکیده دو اثر بزرگ ریکور یعنی استعارۀ زنده و زمان و گزارش را دو اثر دوقلو و همسان به حساب می آورند؛ این همسانی را باید در کارکرد یکسانی دانست که ریکور برای استعاره و پیرنگ قائل است و می توان این کارکرد مشترک را مبتنی بر ترکیب عناصر نامتجانس دانست. در واقع همین ترکیب عناصر نامتجانس است که در استعاره و پیرنگ ایجاد نوعی بداعت معنایی می کند. مقالۀ حاضر ضمن پرداختن به نگاه ریکور به استعاره و مسئلۀ ارجاع استعاری از یک سو، و مطرح کردن محاکات سه گانه و مسئلۀ پیرنگ سازی از سوی دیگر بر آن است تا نشان دهد چگونه ریکور بین استعاره و پیرنگ سازی ِ داستان ارتباط برقرار کرده و برای آن ها کارکردی مشابه در نظر می گیرد. کلید واژه ها: ریکور، استعاره، پیرنگ سازی،ترکیب نامتجانس ها،بداعت معناییhttps://lcq.modares.ac.ir/article_18561_e64e0bc2f9183683031ae010a0a12645.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221A Critique of the Colonial Discourse in Western Womenâs Traveloguesنقدِ فضای گفتمان استعماری در سفرنامههای زنان غربی274818562FAلالهآتشیدانشگاه شیرازعلی‌رضاانوشیروانیدانشگاه شیرازJournal ArticleThis research is the analysis of the contact zone and the tensions in western women’s travelogues. Travel writing as a genre has always been marginalized within the domain of literary researches, but travelogues by women have been doubly marginalized due to gender. In patriarchal societies, the literature produced by women has never been received as seriously as that by men. Western women, who were colonizers by race and colonized by gender, cannot use the omniscient point of view revealed in men’s travelogues, nor can they assume the objective pose that man travel writers usually boast of. Women, who had an unsure position between the discourses of colonialism and that of femininity, reveal such tensions in their writing that are mostly absent from men’s travelogues. These tensions and the role they play in the self-fashioning of British women can be traced in the images that they offer of the orient in the 19th century.این پژوهش نقد تقابل ها و تنش هایی است که در سفرنامه های زنان غربی به چشم می خورد. ژانر سفرنامه نویسی همیشه در حاشیه پژوهش های ادبی بوده و در این میان ، سفرنامه های زنان به لبه های بیرونی این حاشیه رانده شده است. چون در جوامع مردسالار ادبیات زنان از جایگاهی که ادبیات مردان از آن برخوردارند، همواره محروم بوده است. زنان غربی که از منظر نژادی در جرگۀ استعمارگران و از منظر جنسیتی در جرگۀ استعمارشدگان قرار داشتند نمی توانستند همانند مردان از موضع قدرت سخن بگویند و بدین سان در تقابل گفتمان استعمار و گفتمان زنانگی جایگاهی متزلزل و نامطمئن داشتند و تنش ها و تعاملاتی را در متون خود به تصویر می کشند که غالبا در متون سفرنامه های مردان غربی به چشم نمی خورد. ردپای این تنش ها را می توان در تصاویری که سیاحان زن غربی از شرق ارائه می دهند دنبال کرد و نقش آنها را در شکل گیری هویت و جایگاه زنان انگلیسی در گیر و دار تضاد بین گفتمان استعمار و گفتمان زنانگی در قرن نوزده بررسی کرد.https://lcq.modares.ac.ir/article_18562_9d5a76df25154ff39e7052fa9c3234a6.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221Transition from âNatureâ to âHumanâ in the Persian poetryسبک آذربایجانی: انسان در میانۀ طبیعت و خدا497218563FAنرگساسکوییعضو هیات علمی واحد بنابJournal ArticleIn the second half of the 5th century A.H. ,in a region named Arran, being influenced by the Iranian politics, culture and literature, some great poets, such as Nizami Gandjavi and Khagani Shervani emerged, claiming to devise a new style in farsi poetry. These innovative poets made drastic changes to the former style and determined the route of literary developments for some centuries. The greatest changes made were poetical vocabulary increased by introducing words and terms related to the different domains of thought, science and culture and the life of ordinary people; poetry liberated from the dominance of eulogy and enriched by the thoughts related to the various aspects of science and practice; poems more humanized and individualized and imagery more extensive and diverse than those of former poetry styles This article compares the Azarbaigani School of Persian poetry whit the Khorasani and Iraqi Schools known as the first and second ages of the Persian poetry. The article introduces the Azarbaijani School as a transitional period between the former mainly specified by naturalistic views and the latter mostly differentiated by mystic aspects. The author believes that the transitional school takes “human” into consideration to perform its role as a bridge between the aforementioned attitudes. This article investigates the situation of “human” in the Azarbaijani School and compares the interaction between “poet” and “human” in the considered school with the others.در میانه «طبیعت» و «خدا» چکیده بی شک آنچه باعث تمایز اصلی سبک های ادبی از هم می گردد، پیش از آن که محصول تغییرات و تحولات در حوزه ی زبانی و ادبی باشد، حاصل تغییر نگرش و دیدگاه عمومی گویندگان یک مکتب ادبی نسبت به دوره ها و مکاتب دیگر است و البته که این تغییر بینش، جریانی است که به تدریج در آثار ادبی ظاهر می شود و اغلب نتیجه ی تحولات اجتماعی و فرهنگی است. در مطالعات مربوط به سبک شناسی دوره ای، نخستین سبک دوره ای شعر فارسی، یعنی سبک خراسانی، با اوصاف برون گرایی و طبیعت گرایی وصف می شود و دومین دوره یعنی سبک عراقی بیشتر به داشتن بینش عرفانی معروف است؛ اما رسیدن از دیدگاه طبیعت گرایانه به دیدگاه عرفانی نیاز به گذر از مرحله ای حساس به نام انسان دارد که این امر، توسط شاعران سبک آذربایجانی محقّق گشته است. مقاله حاضر به بررسی نقش گویندگان سبک آذربایجانی در ایجاد تحوّل عظیم فکری در سبک شعر فارسی و جایگاه "انسان" در این سبک و نیز مقایسه این مکتب –از حیث تعامل "شاعر" و "انسان"- با دیگر سبک های شعر فارسی می پردازد.https://lcq.modares.ac.ir/article_18563_1dc7f3464a4839e6009992502eabb7a1.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221Backgrounds of accepting despotism in Persian proverbsپیش زمینه های استبدادپذیری در امثال فارسی739818564FAسعیدپورعظیمی-0000-0001-5422-0621مصطفیقهرمانیJournal ArticleAbstract Since proverbs are based on the life experiences of ethnics, by studying them the social, cultural and political structure of each ethnic can be reintroduced. The political structure of Iran until constitutionalism is known by despotism, in which the king was on top of the power and people were his slaves. Despotic power, popularity of deterministic ideas lack of intellectuality and philosophy in society, allegiance, and lack of individualism are examples that during the history have formed proverbs and words that has fainted the base of any kind of intellectuality, social movement, and progress. proverbs as a representative of human thought and the most important role model for common people’s life has formed a considerable portion of Iranian’s language and culture. Then it will be very helpful in studying and analyzing Iranian’s culture. The purpose of this article is to analyze several important backgrounds that have made people accept and grow despotism, and have been manifested in proverbs .It is concluded that despotism has cultural backgrounds rather than being the result of authority exercise and during the history has formed people’s language and thought.چکیده از آنجا که امثال، برخاسته از تجربههای حیات قومیاند با مطالعهی آنها میتوان ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی هر قوم را بازشناخت. ساختار سیاسی ایران تا دورهی مشروطیت، با استبداد شناخته میشود که در آن، پادشاه پیوسته در رأس قدرت بود و مردم همگی رمهی او به شمار میرفتند. حاکمیت استبداد، رواج اندیشهی جبرباوری، فقدان زمینههای عقلانی و فلسفی در جامعه، سرسپردگی و نفی فردیت از جمله عواملی هستند که در طول تاریخ ایران سبب شکلگیری سخنان و امثالی شدهاند که بنیان هرگونه تعقل، حرکت اجتماعی و پیشرفت را سست کردهاند. امثال و حکم به عنوان نمایانترین تجلیگاه اندیشه و مهمترین دستورالعمل زندگی عامهی مردم، بخش درخوری از فرهنگ و زبان ایرانیان را تشکیل میدهد و ازینرو برای شناخت و تحلیل فرهنگ ایرانی بسیار کارآمد است. در این مقاله به بررسی چند مورد اساسی از پیشزمینههایی پرداختهایم که پذیرش و پرورش استبداد را در میان مردم موجب شده و در امثال و حکم نمود یافتهاند. نتیجه آنکه استبدادپذیری پیش و بیش از آنکه ناشی از اعمال قدرت باشد، دارای زمینههایی فرهنگی است و قرون متمادی ذهن و زبان مردم را شکل داده است.https://lcq.modares.ac.ir/article_18564_87245f4b1d0d12cf1aaa77bc289037d4.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221hypertexts and paratexts in Iranâs cinemaابرمتنها و پیرامتنها در سینمای ایران9912018565FAمجیدرحیمی جعفریدانشجوی دکتری تئاتر / دانشگاه تهران
مدیرمسئول / آکادمی هنرسید مصطفیمختاباد امرئیدانشیار / دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده هنر و معماریحمیدرضاشعیریدانشیار / دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم انسانیحمیدرضاشعیریدانشیار / دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم انسانیJournal ArticleAs intertextual studies penetrated in art, the intertextual scholars attention was drawn to various mechanism of text in intertextual analysises of Gérard Genette studies. Genette presented 5 types of these relations by proposing transtextuality. These studies gradually found their way to cinema. This article aims to survey hypertextual and paratextual relations-two component of transtextuality- in Iran’s cinema.Through facing cinematic adaptation, we will realize that how a movie text excerpts from other texts in different ways, whether they are literary texts or not! One of the basic issues of this research is to recognize all kinds of cinematic adaptations and their characteristics. In paratextual relations the text is placed on the threshold of the other text and it seems that its ratio to the release time is the most important issue in this regard. The objective pursued here is to introduce a model of intertextual relations which specifies types of these adaptations and paratextual time relations in iran’s cinma. For this purpose, after rereading review of literature of intertextuality, hypertextuality and paratextuality, we will distinguish intertext from intertextuality. Finally some of the movies of Iran’s cinema in 1370s and 1380s will be observed in order to achieve hypertextual and paratextual relations.در ورود مطالعات بینامتنی در هنر توجه برخی اندیشمندانِ بینامتنیت در تحلیلهای بینامتنی از مطالعات ژرار ژنت به سازوکارهای مختلف متن جلب شده است. ژنت خود با طرح ترامتنیت 5 قسم از این روابط را پیشروی تحلیلگران متن گذاشت. این مطالعات به مرور زمان به سینما نیز راه یافت. هدف این مقاله بررسی ابرمتنها و پیرامتنها -دو جزء ترامتنیت- در سینمای ایران است. در مواجهه با برگرفتگیهای سینمایی متوجه خواهیم شد یک متنِ فیلمی از متون دیگر چه ادبی و چه دیگر متون، به صورتهای مختلف برمیگیرد. یکی از مسائل این پژوهش شناخت انواع برگرفتگیهای سینمایی و ویژگیهای آنهاست. در روابط پیرامتنی، متنی در آستانه متن دیگر قرار میگیرد و به نظر میرسد نسبت آن با زمان اکران مهمترین مسئله در این رابطه است. هدفی که در راستای این مسائل دنبال میشود معرفی الگویی از روابط بینا-متنی است که انواع این برگرفتگیها و روابط زمانی پیرامتنی را در سینمای ایران مشخص کند. برای رسیدن به مناسبات ابرمتنی و پیرامتنی در سینمای ایران؛ برخی از فیلمهای سینمای ایران در دو دهه 1370 و 1380 مورد مطالعه قرار گرفته است.https://lcq.modares.ac.ir/article_18565_58d07ec4a553036d571ae5d22ca4f5ac.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221The Study of the Evolution of Persian Poet Streams in 20s to 50s with the Emphasis on Nader Naderpoor's Poemsبینامتنیت و دورباطل: دو مؤلّفهی پسامدرنیستی در رمان پیکر فرهاد عبّاس معروفی12114218566FAمحمّدایرانیدانشگاه رازیJournal Articleبی گمان هر نویسنده با شگرد روایی و دستور زبان خاصّ خود، داستانی با فرم جدید پدید می آورد؛ در این راه گاه از الگوهای روایی کلاسیک، مدرن و پسامدرن استفاده می کند وگاه نیز با هنجارشکنی، شیوه ی نوینی را در دنیای داستان ایجاد می کند. عبّاس معروفی، با شگرد روایی خاصّ خود و با پیروی از الگوی روایی مدرنی دست به نگارش رمان پیکر فرهاد زده، او برخی از مؤلّفه های پست مدرنیسم را نیز در داستان خود مورد توجّه قرارداده است، به گونه ای که این مؤلّفه ها داستان او را به دنیای رمان های پست مدرن نزدیک می کند. پیکر فرهاد رمانی است که از هر گوشه ی آن صدای متنی به گوش می رسد و در بطن هر ماجرایی شخصیّتی تاریخی به چشم می خورد. نویسنده با چنین تمهیدی، بسیاری از سخنان خود را در میان سطور داستان می گنجاند و آشکارا احساس خود را به شخصیّت های تاریخی داستانش نشان می دهد.او در بحث بینامتنیت، آنجا که آگاهانه این مؤلّفه را به کار می گیرد، بیشتر به آثار شاعران و نویسندگان دلخواه خود نظردارد. فروغ فرخزاد، احمدشاملو، صادق هدایت و بیش از همه آثار نظامی مورد توجّه معروفی قرار می گیرد. اوعلاوه براین دو مؤلّفه، اصل عدم قطعیّت را-که مهمترین ویژگی پسامدرن است- درداستان مبنا قرار می دهد. درواقع اساس پیکر فرهاد بر رؤیا، ابهام و تردید است. هیچ چیزدراین داستان قطعی نیست. همه ی حوادث در فضایی خواب زده و رؤیاگونه می گذرد و راوی داستان روایتگر حوادثی است که هنوز رخ نداده است.https://lcq.modares.ac.ir/article_18566_764c47f97ee545d01ce2917632246555.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221Analysis of abstracts concepts of Blind Owl Based on Conceptual Metaphor Theoryامید و ناامیدی در بوف کور: تحلیل مفاهیم انتزاعیِ بو ف کور براساس نظریه استعاره مفهومی14317018567FAزهرههاشمیمیدان آزادی- دانشگاه فردوسی - دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی- گروه زبان و ادبیات فارسیابوالقاسمقوامدانشیار - دانشگاه فردوسی مشهدJournal ArticleBlind Owl is one of the most famous stories of contemporary Persian literature and criticism so far as it has many potential meanings .Despite various disagreements and numerous commentators and critics of The Blind Owl, it can say that all of them agree with this belive that two part of Blind Owl are repeated each other. Moreover, it is said about the vast majority of these explanations with use of psychological critics paid to analysis of this text. While the authors have tried with regard to the above two point whit analysis of conceptual metaphors that used in two parts Through "conceptual metaphor theory" beyond of psychological reasoning of that critics this text have had To discover similarities and differences between the two parts, finally to achive a newer and different view from those mentioned so far and Prove that despite the many similarities in the two-part application, Hedayat has been followed different insights in each part.بوف کور یکی از مشهورترین داستان های ادبیات معاصر فارسی است که تا کنون شرح و نقدهای بسیاری برای کشف معانی نهانی ان شده است. با این حال علی رغم اختلاف نظرهای مختلف و متعدد مفسّران و منتقدان بوف کور، می توان گفت که همه ایشان براین قول اتفاق نظر داشته اند که دو پاره بوف کور به نوعی تکرار یکدیگرند. علاوه براین می شود گفت تقریبا قریب به اتفاق اکثر این شرح ها با استفاده از نقد روان شناختی به تحلیل اثر پرداخته اند. در حالی که نگارندگان با عنایت به دو نکته فوق تلاش کرده اند که با تحلیل استعاره های مفهومی که هدایت در این دو قسمت به کاربرده، از طریق «نظریه استعاره مفهومی» فراتر از استدلال های روان شناسانه ای که ناقدان این اثر داشته اند به کشف شبا هت ها و تفاوت های این دو قسمت بپردازند تا در نهایت به نگاهی جدیدتر و متفاوت از آنچه تا کنون ذکر شده، دست یابند و ثابت کنند که هدایت با وجود کاربرد شباهت های فراوان در این دو پاره، بینش های متفاوتی را در هر یک دنبال می کرده است.در نهایت نویسندگان به این نتیجه می رسند که هدایت در پاره اول داستان بر اساس استعاره هایی که به کار برده نگاهی امیدوار و مثبت به زندگی دارد و در قسمت دوم این دید جای خودش به ناامیدی و میل به مرگ می دهدhttps://lcq.modares.ac.ir/article_18567_2f01807ad5d67de3e46e244252dd55e5.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221A comparative study of poetical theory of Mohammad Taqi Bahar and Ebrahim Abdolqader Almazaniبررسی تطبیقی نظریه شعری محمد تقی بهار و ابراهیم عبدالقادر المازنی17119418568FAابراهیممحمدیعضو هیأت علمی / دانشگاه بیرجندحبیب اللهعباسیعضو هیات علمی دانشگاه تربیت معلم تهراننعیمهغفارپور صدیقیدانشجوی درحال تحصیلJournal ArticleAbstract: Poetical theory is a methodical discussion about works the nature and instrument of which are language. Mohammad Taqi Bahar (Malekoshoara) and Ebrahim Abdolqader Mazani explained their poetical theory in a period when there was an intensive struggle between tradition and modernity in all sections and fields. Both of them, as the effective members of an outstanding literary movement (Daneshkade association in Iran and Jama'ate Divan in Egypt), played a role in explaining their poetical theory and the movement they belonged to. The present study can pave the way for literary analysts to compare the conditions of literary movement in different lands. It also provides an exact and scientific analysis of the philosophy of their success in one land and their failure in another land (or at least ups an downs of their movement in literary limits of different nations). So it compares poetical theory of Mohammad Taqi Bahar (Malekoshoara) and Ebrahim Abdolqader Mazani. After extracting and classifying the ideas of Bahar and Mazani about definition of poetry methodically, and about the position and function of poet and address in creating a poem and its content, poetical theory of these two are compared and explained. It is clarified that both of them have paid attention to poetry function rather than to its structural aspects. From the intellectual aspect, Bahar is more introvert but Mazani is extrovert. It should be mentioned that the function of European literary works and also taking effect from European literary schools is evident in Mazani poetic theory. In general, it can be said that Bahar is more traditionalist and Mazani more modernist.چکیده نظریه شعری یعنی بحثی روشمند درباره آثاری که هم جوهرشان زبان است و هم ابزارشان. محمدتقی بهار(ملک الشعرا) و ابراهیم عبدالقادر المازنی در عصری که ستیز میان سنت و تجدد در همه بخش ها و حوزه ها به شدت جریان داشت، در ایران و مصر به تبیین نظریه شعری خود پرداختند. هر دو به عنوان عضوی تأثیرگذار از یک جنبش برجسته ادبی(انجمن دانشکده در ایران و جماعت دیوان در مصر) در تبیین نظریه شعری مورد نظر خود و جنبشی که بدان تعلق داشتند، نقش ایفا کردند. در این پژوهش که خود می تواند زمینه را برای مقایسه شرایط جریانهای ادبی در سرزمین های مختلف و نیز تحلیل دقیق و علمی چرایی موفقیت آنها در یک سرزمین و شکستشان در سرزمین دیگر(یا دست کم کندی و تندی حرکتشان در محدوده های ادبی ملل مختلف) برای تحلیل گران ادبی فراهم کند، به مقایسه نظریه شعری بهار و المازنی پرداخته شده است. پس از استخراج و طبقه بندی روشمند آراء بهار و المازنی درباره تعریف شعر، نقش و جایگاه شاعر و مخاطب در خلق شعر و معنایش، با رویکردی تطبیقی، نظریه شعری این دو مقایسه و تبیین شده است و از جمله آشکار شده است که هر دو بیشتر به کارکرد شعر پرداخته اند تا جنبه های ساختاری اش، اما از لحاظ مبنای فکری، بهار رویکردی درون گرایانه دارد و المازنی رویکردی برون گرایانه. البته نقش ترجمه آثار ادبی اروپایی و نیز تأثیرپذیری از مکتب های ادبی اروپایی، در نظریه شعری المازنی آشکار است. در مجموع می توان گفت بهار به سنت پایبندتر است و المازنی بیشتر رو سوی آینده و تجدد دارد.https://lcq.modares.ac.ir/article_18568_2b9417a4338deb0d31ef9b39d444413a.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221a comparative study of the literary narrative of Rowzat-al-Mojahedin and the dramatic plot of Mokhtarnamehبررسی تطبیقی شیوۀ روایتگری ادبی روضهالمجاهدین و پیرنگِ نمایشی سریال مختارنامه19521818569FAمحمد مهدیفیاضی کیادانشگاه تربیت مدرسسید مصطفیمختاباد امرائیدانشیار گروه ادبیات نمایشی دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرسمحمد جعفریوسفیان کناریاستادیار گروه ادبیات نمایشی دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرسJournal ArticleThe present article studies the reality-based adaptation of a religious event in the Islamic history through comparison between literary and daramtic narrativs in Rowzat-al-Mojahedin (by Waez Heravi) and the TV-series of Mokhtarnameh (by Mirbagheri) and its aesthetic limitations for the mass media. the popular literature in the Persian language sometimes have retold and described the religious history which has led to an imaginary fictionalized narrative to be spread among the public. The important point about this genre of the Persian Literature is the incorporation of the author's imagination with the historical narrative for the particular effect onhe audience to be reached; this is the very method today - with emersion of TV - being used by dramatisrs to dramatize the historical texts of Islam. The TV-series Mokhtarnameh is one of the latest attempts made to blend the historical text narrative with imagination; an attempt that resembles that of Heravi's during Safavid era which led to Rowzat-al-Mojahedin to be created. The comparative study between the two explains the imaginary functions in both and the different attitudes towards fictionalizing in the process of literary and dramatic narrative based upon historical text. The contemprary case of Mokhtarnameh uses the imagination to reach a political historical analysis while on the other hand Heravi's narrative portrays an ideal world rooted in a different view on the universe.مقاله حاضر سعی دارد با مقایسه الگوی داستانگویی ادبی و نمایشی روضه المجاهدین (واعظ هروی) و سریال مختارنامه (میرباقری)، مسئله اقتباس مستند از اصل یک واقعه مذهبی در تاریخ اسلام و حدود پردازش زیباشناختی آن را برای رسانههای جمعی مورد سنجش قرار دهد. ادبیات عامیانه در زبان فارسی گاه به توصیف و تشریح روایت های تاریخِ دین پرداخته است که همین موجب شده تا روایتی داستان پردازانه و خیال آمیز از وقایع و شخصیت های تاریخی دین در میان عامه رواج پیدا کند. نکتۀ مهم دربارۀ این گونۀ ادبیات فارسی، درآمیختنِ روایتِ تاریخی با تخیل مولف برای رسیدن به تأثیری خاص بر مخاطب است؛ شیوه ای که امروزه با ظهورِ تلویزیون به نحوی متفاوت از سوی درام نویسان برای نمایشی کردنِ متونِ تاریخی دین اسلام مورد استفاده قرار گرفت. سریالِ مختارنامه یکی از آخرین تلاش ها برای استفاده از تخیل در روایتِ متنِ تاریخی است. تلاشی که نمونۀ مشابهِ آن در دوران صفویه و توسط واعظ هروی منجر به خلقِ روضه المجاهدین شده بود. مقایسۀ تطبیقی میانِ این دو اثر، کارکردهای خیال آمیز بودنِ این دو و تفاوت در نحوۀ به کارگیریِ تخیّل برای پرداختِ روایتِ ادبی و نمایشی از متنِ تاریخی را روشن می کند. نمونۀ معاصرِ مختارنامه با به کارگیری تخیل قصد دارد به یک تحلیلِ سیاسی تاریخی برسد در حالی که روایتِ واعظِ هروی بیشتر به دنبال تجسمی از یک جهان آرمانی است که ریشه در نگاهی متفاوت به هستی دارد.https://lcq.modares.ac.ir/article_18569_35dcd930df68a3b6194ad8764644721d.pdfدانشگاه تربیت مدرسفصلنامۀ نقد ادبی2008-036052020121221A New Historical Study of Gender, Power, and Language in Mamet's Glengarry Glen Rossنقد مقالۀ «جنسیت، قدرت و کاربرد زبان از دیدگاه تاریخگرایی نوین در گلنگری گلن راس اثر دیوید مَمِت»21922618570FAبهناممیرزابابازاده فومشیدانشگاه شیرازJournal Articleنوشتار پیشرو به معرفی و نقد مقالۀ «جنسیت، قدرت و کاربرد زبان از دیدگاه تاریخگرایی نوین در گلنگری گلن راس اثر دیوید مَمِت» نوشتۀ فاضل اسدی امجد و یاسر ذوالفقاری (فصلنامۀ نقد ادبی، سال دوم، شمارۀ هفتم، پاییز 1388) می پردازد و تلاش می کند از این طریق به برخی از چالش های پژوهش های نقد ادبی به طور کلی و رویکرد تاریخگرایی نو به طور خاص اشاره کند. گرچه این رویکرد چندان نو نیست و زمان قابل توجهی از پیدایش آن میگذرد اما در ایران رویکرد تازه-ای به شمار میرود و برای بسیاری از پژوهشگران پدیده ناآشنایی است. یکی از دلایل این ناآشنایی عدم وجود منابع فارسی –اعم از تالیف و ترجمه- در این حوزه است که همت اساتید و خبرگان فن را میطلبد. این ناآشنایی به همراه برخی پژوهشهای غیراصولی به برخی کجفهمیها در مورد این رویکرد دامن میزند. در این نوشتار، مقالۀ مذکور از چهار دیدگاه نقد شده است: نظری، کاربردی، ارتباط عنوان مقاله با موضوع مورد پژوهش و معادلگزینی واژگان.نوشتار پیشرو به معرفی و نقد مقالۀ «جنسیت، قدرت و کاربرد زبان از دیدگاه تاریخگرایی نوین در گلنگری گلن راس اثر دیوید مَمِت» نوشتۀ فاضل اسدی امجد و یاسر ذوالفقاری (فصلنامۀ نقد ادبی، سال دوم، شمارۀ هفتم، پاییز 1388) می پردازد و تلاش می کند از این طریق به برخی از چالش های پژوهش های نقد ادبی به طور کلی و رویکرد تاریخگرایی نو به طور خاص اشاره کند. گرچه این رویکرد چندان نو نیست و زمان قابل توجهی از پیدایش آن میگذرد اما در ایران رویکرد تازه-ای به شمار میرود و برای بسیاری از پژوهشگران پدیده ناآشنایی است. یکی از دلایل این ناآشنایی عدم وجود منابع فارسی –اعم از تالیف و ترجمه- در این حوزه است که همت اساتید و خبرگان فن را میطلبد. این ناآشنایی به همراه برخی پژوهشهای غیراصولی به برخی کجفهمیها در مورد این رویکرد دامن میزند. در این نوشتار، مقالۀ مذکور از چهار دیدگاه نقد شده است: نظری، کاربردی، ارتباط عنوان مقاله با موضوع مورد پژوهش و معادلگزینی واژگان.https://lcq.modares.ac.ir/article_18570_8eb3926a025bb86899f452f3dd675f04.pdf