دانشگاه تربیت مدرس فصلنامۀ نقد ادبی 2008-0360 13 49 2020 12 21 The Analysis of Jamshid’s Sinfulness in Zoroastrianism: A Cultural Semiotic Approach تحلیل گناهکاری جمشید در آیین زرتشت با رویکرد نشانه‌شناسی فرهنگی 1 34 18826 FA شکوه السادات تابش دانشگاه اصفهان سعید شفیعیون دانشگاه اصفهان Journal Article Cultural Semiotics, concerned with revealing the processes of meaning formation and identifying inherent values and norms in texts, was established by Yuri Lotman (1922-1993). This approach to text analysis, by focusing on the interrelation of different semiospheres, provides a new possibility to analyze cultural events to identify the means of text production in a specific semiosphere. Mythological-theological texts appear to be significant cultural sources for such an analysis and therefore <em>Avesta</em>, as a mythological-theological text, was selected for the current study. This paper has focused on <em>Jamshid</em> and attempted to study the delegitimization process of Mithraism and legitimization process of Zoroastrianism. <em>Jamshid </em>was studied in the binary of Self and Other and he was viewed as a god in Mithraism who, by the depreciation of vedic ideas and the influence of Zoroastrian semiosphere, had obtained a sinful character. Sinfulness of <em>Jamshid</em> was explored here by analyzing his introduction to the new semiosphere, the rejection of Other and the emphasis of Self culture (Zoroastrianism).<br> <span>رویکرد نشانه‌شناسی فرهنگی با آشکارسازی فرایند شکل‌گیری معنا و مشخص کردن ارزش­ها­ و هنجارها در متن توسط لوتمان (1922ـ1993م) پایه‌گذاری شد. این رویکرد با تمرکز بر نحوۀ تعامل سپهرهای نشانه‌ای مختلف، امکان جدیدی را در بررسی رخدادهای فرهنگی فراهم کرد تا نحوِۀ تولید متن در یک سپهر نشانه‌ای روشن شود. متون اسطوره‌ای ـ دینی به‌عنوان یکی از منابع برجستۀ فرهنگی، بستری مناسب برای به‌کارگیری نظریۀ نشانه‌شناسی فرهنگی است. در پژوهش حاضر، از این الگو در متن اسطوره‌ای ـ دینی اوستا استفاده ‌شده تا با انتخاب شخصیت جمشید، به نحوۀ مشروعیت‌زدایی از آیین مهرپرستی و مشروعیت‌زایی و چگونگی تولید معنا در آیین زرتشتی پرداخته ‌شود. در این دیدگاه، جمشید در دوگانه تقابلی (خود و دیگری)، تکوین‌یافتۀ ایزدشاه آیین مهری است که با کم‌رنگ شدن اندیشه‌های ودایی و توسعۀ سپهر نشانه‌ای زرتشتی، شخصیت گناهکاری گرفته است. در این مقاله، گناهکاری جمشید از طریقِ بررسی ورود وی به سپهر نشانه‌ای جدید، با سازوکار جذب و طرد فرهنگ دیگری و تولید متن و تثبیت فرهنگ خودی (زرتشتی) تحلیل شده است. </span><br> <span dir="LTR"></span> https://lcq.modares.ac.ir/article_18826_c9663f86bdfd6137c73121a550887aa4.pdf