دانشگاه تربیت مدرس فصلنامۀ نقد ادبی 2008-0360 12 48 2019 12 22 Metaphor and Time استعاره و زمان تحلیل تقارن یا عدم تقارن فرایند استعاره برمبنای مفهوم زمان در نظریۀ نسبیت 175 207 18824 FA فواد مولودی پژوهشکدۀ تحقیق و توسعۀ علوم انسانی (سمت) حامد یزدخواستی دانشجوی دکتری پیام نور تهران نیلوفر قربانی دانشگاه آزاد خوراسگان Journal Article The effects and actions of the two words used in the process of creating a metaphor have always been considered, how the transfer of meanings from one word to another is questioned by the researchers; there are two groups of theorists; a group forms the metaphor formation process Symmetrical and believe that the two words of the foundation and purpose play a balanced role in the process of metaphor, in contrast to the other group, they believe that in formulating the metaphor and creating the meaning of that base word, more and more, they impose their meaning on the word of the target. Slowly The main question of this article is what determines the symmetry or asymmetry of the process of metaphor? In this paper, some of the concepts in Einstein's theory of relativity such as space-time, line of world, gravity and tensor were used to study this question. Following theoretical reviews in this article, one can conclude that the "time" factor in the asymmetry of the metaphor process can be affected. In fact, in the process of metaphor, the basic word is more familiar, in other words older, more gravitational force than the meaning of its meaning on the word of the target and its meaning is affected استعاره ـ در معنای عام خود ـ هرگونه انتقال معنا از چیزی به چیز دیگر است. آشکار است که بخش بزرگی از مطالعات انسانی (از مطالعات حوزۀ زبان و ادبیات تا مطالعات روان‎شناختی، فلسفی و جامعه‎شناختی) بررسی شیوه‎های این انتقال معنا و مطالعۀ چگونگی آن است. در مطالعات زبانی مربوط به استعاره، درباب شیوۀ انتقال معنا از واژه یا عبارت «پایه» به جانب واژه یا عبارت «هدف»، دو رویکرد وجود داشته است: رویکردی که فرایند تشکیل استعاره را متقارن می‎داند و اصحاب آن معتقدند طرفین استعاره (پایه و هدف) نقش متوازن یا خنثایی را در فرایند استعاره ایفا می‏کنند؛ رویکرد دوم از نظرگاهی مخالف، فرایند استعاری را جهت‎دار می‎داند و به‌باور طرفداران آن، در این فرایند واژه یا عبارت پایه نقش بیشتری دارد و معنای خود را به هدف تحمیل می‎کند. در مقالۀ حاضر، پس از مرور اجمالی آرای اندیشمندان رویکردهای مذکور، به این پرسش اساسی پرداخته‎ شده که چه عواملی بر متقارن یا نامتقارن بودن فرایند استعاره اثر می‌گذارد. برای پاسخ به این پرسش، ضمن پیش چشم نهادن فرضیۀ تأثیر «زمان» و بهره‎گیری از برخی مفاهیم نظریۀ نسبیت عام انیشتین (فضا ـ زمان، جهان‎خط، گرانش و تانسور) کوشیده‎ شد نقش عامل «زمان» در ایجاد نیروی گرانشی در فضا ـ زمانِ ذهن نشان داده شود. کیفی‎گرایی و سیالیت یافته‎های نظریۀ نسبیت درباب «زمان» و سازگاری آن با منظر مطالعاتی مقاله حاضر دربارۀ زبان و ذهن، تنها دلیل انتخاب این نظریه بوده است. درنهایت این نتیجه به‌دست آمد که عامل «زمان» در نامتقارن بودن فرایند استعاره می‎تواند اثرگذار باشد: هرچه واژه یا عبارت پایه آشناتر باشد (به تعبیر دیگر، قدیمی‎تر باشد)، نیروی گرانشی بیشتری دارد و بیشتر می‎تواند معنای خود را بر هدف فرافکند و معنای آن را تحت تأثیر قرار دهد. https://lcq.modares.ac.ir/article_18824_2425ad56cc45acbd2fc44f149d69a9b8.pdf