دانشگاه تربیت مدرس فصلنامۀ نقد ادبی 2008-0360 11 42 2018 08 23 The Archaeology and Genealogy of Miracle of Saints: A case study of the on “little food and infinite feeding” دیرینه‌شناسی کرامات صوفیان؛ مطالعۀ موردیِ «طعام اندک و اِطعام بسیار» 53 83 18781 FA داوود پورمظفری دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article Manâqibs of Sufis (Hagiography) contain abundant stories that have been allocated to express wonder’s Sufis. The task of the article is an archeological approach to indicate regimes of truth in Manâqibs of Sufis, Shiite of Mânaqibs, the Prophet’s hagiography, the New Testament and the Old Testament. Then it reveals the rule of miracle of God is the hidden idea on the miracle of the saints. Miracles appears as a real continuance for the Prophet’s successors as a priority of the Prophet and his religious to other prophets and their religious. It also appears as a sign to confirm for prophethood. Having an affirmation of God and the claim of doing wonders puts Sufism in relations of power. It associates Sufism onto secular sides of social life being well-known to deny. <span>بخش بسیاری از مناقب‌نامه‌های صوفیان به بیان کرامت‌های پیران تصوف اختصاص دارد. هدف این مقاله آن است که از منظر دیرینه‌شناسی، نظام‌های حقیقت و گزاره‌های معنابخش به امر خارق عادت را در مناقب­نامه­های صوفیان، مناقب‌نامه‌های شیعی، سیره‌های نبوی، <em>عهد جدید</em> و <em>عهد عتیق</em> به‌دست دهد. نگارنده در پژوهش حاضر فقط با تمرکز بر یکی از کرامات صوفیان با عنوان «طعام اندک و اِطعام بسیار»، امر خارق عادت را در گفتمان‌های مختلف، از <em>عهد عتیق</em> تا متون صوفیانۀ قرن هشتم هجری، مطالعه کرده و کوشیده است تا گزاره‌های معنابخش به امر خارق عادت را معرفی کند. نویسنده هرچند کانون توجه خود را بر یکی از کرامت­های صوفیان قرار داده، از مطالعۀ کلان‌نگرانۀ امر خارق عادت غافل نبوده است. از نظرگاه دیرینه­شناسی، «تأیید آسمانیِ» پیران تصوف اندیشۀ نهفته­ای است که در پشت اَعمال خارق عادت جای گرفته است. امر خارق عادت در مناقب­نامه­های شیعی به‌مثابه «ولایت و تداوم جانشینی پیامبر اسلام»، در سیرت‌نامه‌های نبوی به­منزلۀ «برتری پیامبر اسلام و دین او» بر سایر انبیا و ادیان و در عَهدَین به­عنوان نشانۀ «مؤیِد نبوت» پدیدار می‌گردد. این مقاله نشان می­دهد که امر خارق عادت در گذر زمان پدیده‌ای یک‌پارچه و ثابت نبوده و همواره در فضای حاکم بر گفتمان‌های مختلف معانی تازه‌ای به آن افزوده شده است؛ دیگر اینکه کرامات صوفیان بیش از آنکه نتیجۀ دخل‌و‌تصرف در امر واقع و عینی باشد، مولود روابط بینامتنی است. </span><br> https://lcq.modares.ac.ir/article_18781_9e1c2f13d481c7ccc6673a3ac668799f.pdf