دانشگاه تربیت مدرس فصلنامۀ نقد ادبی 2008-0360 10 38 2017 07 23 From " Identification " to " Individuation ": The challenge of "self" within Nasimi's poetry Relying on psychiatric criticism of "perfect man" archetype از همانندسازی تا فردیت؛ چالشِ «خود» شدن در اشعار نسیمی با تکیه بر نقد روان‌کاوانه کهن‌الگوی انسان کامل 121 145 18753 FA خلیل پروینی استاد زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران علی احمدزاده دانشگاه تربیت مدرس کبری روشنفکر دانشیار زبان و ادبیات عربی در دانشگاه تربیت مدرس حسین محمد زاده پژوهشگر ادبیات تطبیقی Journal Article According to Jung's Archetype concept. some of the affective behavioral and though patterns are inherited by human beings and these patterns do significantly affect human being's personality development. These primordial perceptions are rooted in "collective unconscious" and since mystical poetry is this poet's achievement from this smooth layer. therefore. many archetypes will appear in that. The idea of "perfect man" is one of these archetypes. The appearance of this idea within mystical poetry is illustrative of the poet's challenge in achieving self-actualization and realizing self. The present study applies a descriptive-analytical approach and it mainly relies upon Jung's psychology school. The objective of this study is to provide the reader with a psychological criticism of "Emadodin Nasimi"'s poetry. with regard to perfect man idea. This archetype has been projected within various characters such as Prophet Muhammad. Fazlollah Na'eemi. etc. The appearance of this idea in Nasimi's poetry follows a specific target and the main purpose in so doing is for the poet himself to achieve "self". This achievement is the result of passing several stages like " Identification ". "mental inflation". "projection" and " Individuation ". برخی الگوهای رفتاریِ عاطفی و فکری که به‌‌طور ارثی در همه انسان‌ها به ودیعه گذاشته شده و یونگ با عنوان کهن‌الگو از آن‌ها یاد کرده است، در روند رشد شخصیتی انسان تأثیر بسزایی می‌گذارند. این تصاویر ازلی از «ناخودآگاه جمعی» سرچشمه می­گیرند و از آنجا که شعر عرفانی نیز دستاورد الهام شاعر از این لایه روان است، کهن­الگوهای زیادی در آن تجلی می‌یابند. انگاره «انسان کامل» ازجمله این کهن­الگوهاست که ظهور آن در شعر عرفانی بیانگر چالش شاعر برای خودشکوفایی و رسیدن به «خود» است. این جستار با روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر مکتب روان‌شناسی تحلیلیِ یونگ، بر آن است تا شخصیت عمادالدین نسیمی را با توجه به انگاره انسان کامل در اشعار عرفانی­اش، نقد روان‌شناختی کند. این کهن­الگو در نتیجه «فرافکنی»، در قالب شخصیت­های مختلفی مثل پیامبر- صلّی‌الله‌علیه‌وآله-، فضل­الله نعیمی و... در شعر این شاعر تجلی یافته است. ظهور این انگاره در شعر نسیمی کارکرد خاصی دارد و هدف آن رساندن شاعر به «خود»، پس از طی مراحل «همانند­سازی»، «تورم روانی»، «فرافکنی» و «فردیت» است. https://lcq.modares.ac.ir/article_18753_04706884b423f40f1a04c54e36da6038.pdf