دانشگاه تربیت مدرس فصلنامۀ نقد ادبی 2008-0360 10 38 2017 07 23 Semiotic foundations of Doxa and Paradox in Barthes' thought ‎ بنیان‌های نشانه‌شناختی «هم‌سازه» و «ناسازه» در اندیشۀ رولان بارت 7 31 18749 FA مسعود آلگونه جونقانی عضو هیات علمی دانشگاه اصفهان 0000-0002-9211-7219 Journal Article During his second career, Roland Barthes concentrates mainly on the criticism of the ‎Evident. He believes what pretends to be natural, universal and evident is in fact an outcome of ‎a naturalization process; a process through which the ideological is finally configured as the ‎Evident. Accordingly, the final result of the naturalization process, according to Barthes is a ‎Doxa which embodies the Evident. Therefore, on his way to criticize the Evident and also ‎reveal the ideological implications of Doxa, Barthes proposes Paradox as the antithesis of Doxa. ‎Paradox is actually a weapon against the intrigues of language, on the basis of which it would be ‎possible to experience a different reading of the text. However, Barthes never provides a clear-‎cut explanation of the semiotic mechanism of Doxa and Paradox. As a result, it may be ‎assumed that Barthes' theoretical reorientation involves with the denial of his former doctrines ‎regarding sign. This article, then, tries not only to analyze the semiotic functions of Doxa and ‎Paradox, but also explain the logical outcome of this viewpoint. It will be finally revealed that ‎Barthes' second approach is basically influenced by the criticism of the hierarchical relationship ‎between connotative and denotative meanings. ‎ رولان بارت در دورۀ دوم اندیشگری خود اساساً متوجه نقدِ امرِ بدیهی است. او معتقد است آنچه خود را به‌مثابۀ امر طبیعی، جهان‌شمول و بدیهی وانمود می‌کند، محصولِ فراشد طبیعی‌سازی است که به‌واسطۀ آن امرِ ایدئولوژیک در نهایت خود را به‌صورت امر بدیهی نشان می‌دهد. بر این اساس، محصول نهاییِ فراشد طبیعی‌سازی، به‌زعم بارت، هم‌سازه‌ای است که امر بدیهی از طریق آن متجلی می‌شود. در نتیجه بارت به‌منظور نقد امر بدیهی و نیز افشای تلویحات ایدئولوژیکِ هم‌سازه، برابرنهادی را با عنوان ناسازه مطرح می‌کند. ناسازه به‌مثابۀ سلاحی علیه فریب‌کاریِ زبان است که با اتکا به آن می‌توان به خوانش متفاوتی از متن روی آورد. با این همه، بارت هرگز تبیینِ روشنی از سازوکار نشانه‌شناختی هم‌سازه و ناسازه به‌دست نمی‌دهد. به همین سبب ممکن است تصور شود که چرخش نظری بارت متضمنِ نفی آموزه‌های پیشین او در باب نشانه است. بر این اساس، پژوهش حاضر می‌کوشد ضمن بررسی مبانی نشانه‌شناختی هم‌سازه و ناسازه، عواقب و نتایج منطقی این تلقی را بررسی کند. در پایان مشخص می‌شود که رویکرد بارتِ دوم اساساً متأثر از نقد روابطِ سلسله‌مراتبی حاکم بر معانی صریح و معانی ضمنی است. https://lcq.modares.ac.ir/article_18749_8c1dccbfd25deffadc880995a842b0d4.pdf