<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE ArticleSet PUBLIC "-//NLM//DTD PubMed 2.7//EN" "https://dtd.nlm.nih.gov/ncbi/pubmed/in/PubMed.dtd">
<ArticleSet>
<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه تربیت مدرس</PublisherName>
				<JournalTitle>فصلنامۀ نقد ادبی</JournalTitle>
				<Issn>2008-0360</Issn>
				<Volume>2</Volume>
				<Issue>5</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2009</Year>
					<Month>03</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>A Reflection on Masnavi with Bakthin&#039;s Dialogism Approach</ArticleTitle>
<VernacularTitle>تأملی در مثنوی معنوی با رویکرد منطق مکالمه‌ای باختین1</VernacularTitle>
			<FirstPage>147</FirstPage>
			<LastPage>173</LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">18637</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>حبیب‌الله</FirstName>
					<LastName>عباسی</LastName>
<Affiliation>دانشگاه تربیت معلم تهران</Affiliation>

</Author>
<Author>
					<FirstName>فرزاد</FirstName>
					<LastName>بالو</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید بهشتی</Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
		    <Abstract>The contemporary literary theorists have examined different literary genres from different viewpoints. Among them Mikhael Bakhtin, a distinguished Russian literary critic, is a standout. Highlighting his key concept of dialogism, Bakhtin from among different literary genres describes the novel, specially Dastayovski&#039;s novels as possessing dialogic or Polyphonic quality. In such novels, the voice of the narrator isn’t dominant but is beside other voices. Among Persian literary classic texts, Masnavi – ye Manavi is one of the few texts in which the debates and dialogues between its story allegorical characters is considerably conformable to the components Bakhtin considers for dialogism. We raise and describe this conformability in this article.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">نظریه پردازان ادبی معاصر، از چشم انداز های مختلفی ژانرهای ادبی را نقد و بررسی کرده اند. در این میان میخاییل باختین2، نظریه پرداز بزرگ روس، جایگاه ویژه ای دارد. وی با تأکید بر اصطلاح کلیدی «منطق مکالمه»3 در میان انواع ادبی، به ویژه رمان و آن هم رمان های داستایفسکی، آن ها را واجد ماهیت گفت وگویی و چندآوایی می داند. در چنین رمان هایی، صدای راوی بر فراز صداهای دیگر قرار نمی گیرد، بلکه صدایی در کنار صداهای دیگر به شمار می آید. در میان متون کلاسیک ادب فارسی، مثنوی معنوی از معدود آثاری است که مناظرات و گفت وگوهای شخصیت های داستانی – تمثیلی آن با مؤلفه هایی که باختین برای منطق مکالمه ای برمی شمرد به طور تأمل برانگیزی مطابقت و همخوانی دارد. این مقاله طرح و شرح این موضوع خواهد بود.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">مثنوی مولوی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">منطق‌ مکالمه</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">چندآوایی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تک‌آوایی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">طنز و هزل</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">دیگری</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://lcq.modares.ac.ir/article_18637_321ed2e87ad10bd99413eb38fa9acd84.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>
</ArticleSet>
