دوره 10، شماره 39 - ( 1396 )                   جلد 10 شماره 39 صفحات 7-12 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


مشهد. میدان آزادی. دانشگاه فردوسی. دانشکده ادبیات و علوم انسانی.گروه فارسی
چکیده:   (1904 مشاهده)
اگر به کارنامۀ ده سالۀ فصلنامۀ نقد ادبی بنگریم در همان نگاه نخست درمی‌یابیم که در میان 336 مقالۀ ‏منتشر شده در 39 شماره، سهم نوشتارِ نظری و تحلیلی ناچیز است. حتی مقاله‌های مروری - که یک موضوع یا ‏مفهوم ادبی را در مطالعات ادبی به طرزی روشمند و راهگشا بررسیده باشد - چندان نمودی ندارد. جای ‏مقاله‌های مؤثر در مباحث نظری، فلسفۀ ادبیات، مفهوم‌سازی در ادبیات، دوره‌بندی تاریخیِ مفاهیم ادبی، ‏گونه‌شناسی، جریان‌شناسی و مانند آن سخت خالی است. در واقع بخش عمدۀ مقالاتی که به سامانۀ فصلنامۀ ‏نقد ادبی ارسال می‌شود به شیوۀ مطالعۀ موردی ‏‎(case study)‎‏ در علوم اجتماعی و روانشناسی است. رویه چنان ‏است که نویسندۀ مقاله بر اساس یک روش یا چارچوب نظری، متن ادبی (شعر کوتاه، دفتر یا دیوان شعر، داستان ‏کوتاه، رمان) را موضوع بازآزمایی دقیق قرار داده و توصیفی مطابق آن روش یا رویکرد از متن «مورد مطالعه» ‏ارائه می‌کند. چنین نوشتاری را در نقد ادبی به دشواری می‌توان پژوهش اصیل در شمار آورد؛ زیرا حاوی یک ‏مفهوم، اندیشه یا روش تازه و اصیل نیست. بلکه بر اساس یک چارچوب شناخته شده، توصیفی معین از متن ارائه ‏می‌دهد و مفهومی از پیش دانسته را در یک متن می‌جوید. دستاورد اینگونه نوشتارها فراتر از «بازیابی» آن مفهوم ‏شناخته شده در یک متن نیست. ‏
متن کامل [PDF 216 kb]   (1054 دریافت)    
نوع مقاله: نظری | موضوع مقاله: نظریه ادبی
دریافت: ۱۳۹۶/۱۱/۶ | پذیرش: ۱۳۹۶/۹/۱ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۱/۶
* نشانی نویسنده مسئول: مشهد