دوره 11، شماره 42 - ( 1397 )                   جلد 11 شماره 42 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه شهید چمران اهواز
2- دانشگاه شهید چمران اهواز ، dpoormozaffari@yahoo.com
چکیده:   (345 مشاهده)
بخش قابل­توجهی از مناقب­نامه­های صوفیان به بیان کرامت­های پیران تصوف اختصاص یافته است. هدف این مقاله آن است که از منظر دیرینه­شناسی، نظام­های حقیقت و گزاره­های معنابخش به امر خارق عادت را در مناقب­نامه­های صوفیان، مناقب­نامه­های شیعی، سیره­های نبوی، عهد جدید و عهد عتیق به دست دهد. پژوهش حاضر تنها با تمرکز بر یکی از کرامات صوفیان تحت عنوانِ «طعام اندک و اِطعام بسیار»، امر خارق عادت را در گفتمان­های مختلف از عهد عتیق تا متون صوفیانۀ قرن هشتم مطالعه نموده و کوشیده است تا گزاره­های معنابخش به امر خارق عادت را به دست دهد. نویسنده هرچند کانون توجه خود را بر یکی از کرامت­های صوفیان قرار داده، از مطالعۀ کلان‌نگرانۀ امر خارق عادت غافل نبوده است. از نظرگاه دیرینه­شناختی، «تأیید آسمانیِ» پیران تصوف، اندیشۀ نهفته­ای است که در پشت اَعمال خارق عادت جای گرفته است. امر خارق عادت در مناقب­نامه­های شیعی به­مثابه «ولایت و تداوم جانشینی پیامبر اسلام»؛ در سیرت‌نامه‌های نبوی به­منزلۀ «برتری پیامبر اسلام و دین او» بر سایر انبیا و ادیان؛ و در عَهدَین به­عنوان نشانۀ «مؤیِد نبوت» پدیدار می­گردد. این مقاله نشان می­دهد که امر خارق عادت در گذر زمان پدیده­ای یک­پارچه و ثابت نبوده و همواره در فضای حاکم بر گفتمان­های مختلف معانی تازه­ای بدان افزوده شده است. دیگر این­که کرامات صوفیان بیش از آن­که نتیجۀ دخل و تصرف در امر واقع و عینی باشد، مولود روابط بینامتنی است.

 
متن کامل [PDF 661 kb]   (165 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۷/۳/۱۶ | پذیرش: ۱۳۹۷/۷/۳