دوره 4، شماره 13 - ( 1390 )                   جلد 4 شماره 13 صفحات 143-170 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

esmaili M, kupa F. Dark nature and Contemporary Persian Poetry. LCQ. 2011; 4 (13) :143-170
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-29-11555-fa.html
اسماعیلی محسن، کوپا فاطمه. طبیعت سیاه و شعر معاصر فارسی. نقد ادبی. 1390; 4 (13) :143-170

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-29-11555-fa.html


1- دانشجو
2- دانشگاه پیام نور
چکیده:   (3132 مشاهده)
طبیعت سیاه و شعر معاصر فارسی فاطمه کوپا محسن اسماعیلی چکیده: یکی از ویژگی‌های طبیعت‌گرایی شعر معاصر فارسی، توجّه به جنبه‌هایی از طبیعت و جهان عینی است که به دلیل اشتمال بر فضاهایی نیمه روشن یا تاریک، مبهم، رازآمیز و ترسناک در خواننده تداعی‌گر ملالت، انزجار، تباهی، زوال و نیستی است. تصویرهایی از این دست در این پژوهش «طبیعت سیاه» نامیده می‌شود. روی آوردن به «طبیعت سیاه» معلول تحوّلات فلسفی، سیاسی ـ اجتماعی و طرح اندیشه‌های نو در مباحث انسان‌شناسی و زیبایی‌شناسی دو قرن اخیر اروپاست. در نوشته حاضر ابتدا تأثیر هر یک از عوامل مذکور بر نگرش نوین طبیعت‌گرایانه شاعران مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد، آن گاه به چگونگی ظهور این پدیده در شعر فارسی پرداخته خواهد شد. اولین نمونه‌های توجه به طبیعت سیاه را می‌توان در عصر مشروطه و در اشعار میرزاده عشقی مشاهده نمود. در شعر نیما طبیعت سیاه تعمیق و گسترش می‌یابد و در دهه‌های بیست و سی سیاه‌ترین جلوه‌های طبیعت را در اشعار شاعرانی چون فریدون توللی و نصرت رحمانی می‌توان یافت. واژه‌های کلیدی: طبیعت‌گرایی؛ ارگانیسم پویا؛ زیبایی و والایی؛ شیءوارگی.
متن کامل [PDF 3941 kb]   (1443 دریافت)    
نوع مقاله: نقد عملی | موضوع مقاله: نظریه ادبی|نظریه تاریخ ادبیات|مکتبهای ادبی
دریافت: ۱۳۸۹/۱۰/۲۴ | پذیرش: ۱۳۹۰/۶/۲۴ | انتشار: ۱۳۹۰/۸/۲

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code